تقدیم به موعود مهربان

تو خودِ جان جهانی
چه نهانـی، چه عیانـی
این سخن حاصل امروز نبوده است.
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم که تویی جانِ جهانی!

به تو آهسته و سر بسته و در پرده نگویــم

به همه فاش بگویم
تا همه بشنوند این راز گهربار جهان را
هرچـه گفتــند و سُـرودنـد، تـو آنــی

هرچـه جستـند و سُتـودنـد، تـو آنــی

تـو همانی که همه عمر بدنبال تو ما نعره زنانيم

که خود آن نغمه عشقی
تو خود باغ بهشـــــتی

به تو سوگند

که نوری

تو سروری

نه به غیبت که

تو حاضر،

تو حضوری

که تو چون آب در اندام سَبوئی

من از این روی بگفتم که از این پس
به در خانه متروکۀ هرخس ننشـــینم و
بجز از روشنـی شعشـعۀ پرتـو تو هیچ نبـینم
تا گلِ وصل بـچیـنم.

بعد ملا نصر الدین گفت :

لعنت بر من !!! كه نمی دانستم كه اگر خر به جایگاه رفیع و بلندی [شما بخوانید: پُست مهمی] برسد هم آنجا را خراب می كند و هم خودش را می كُشد